Voordat ik uiteenzet hoe u met grote mate van zekerheid kan worden beroofd door apen, zal ik eerst even vertellen wat we de afgelopen twee dagen hebben gedaan.

Maandag zijn we een rondje ‘rondom de Kaap’ gaan doen. We zijn begonnen in Simonshaven bij de pinguïn kolonie die daar zit. We hebben ze bekeken vanaf het pad, maar ook nog tussen de pinguïns gezwommen. Daarna zijn we naar Cape Point gegaan en hebben we van het schitterende uitzicht genoten en zijn we door gegaan naar Kaap de Goede Hoop, het meest zuidwestelijke punt van Afrika. Hierna hebben we enkele avonturen met Bavianen beleefd. Met zonsondergang hebben we langs de westelijke kant van de Kaap gereden en een schitterende zonsondergang gezien en genoten van de Chapman’s Peak drive, een kustweg die langs diepe kliffen en overhangende rotsen voert.

Dinsdag zijn we naar Robben Island geweest, een eiland dat de geschiedenis van Zuid-Afrika redelijk weerspiegelt. De kolonisatie door de Hollanders, de overheersing door de Engelsen en de apartheid hebben ieder voor zich diepe sporen getrokken op het eiland. Doordat de catamaran ferries kapot waren, gingen we met de langzame boten voor gevangenen. Dat was geen straf want het was heerlijk weer en op het water was het prima toeven, met op de terugweg schitterend uitzicht op Kaapstad met z’n Tafelberg.

Goed nu het stappenplan om beroofd te worden door apen:
1. Koop bananen & citrusfruit en leg dit op de achterbank van de auto (bij voorkeur zichtbaar)
2. Ga naar een gebied met bavianen (bijvoorbeeld Cape Point National Parc)
3. Laat je deuren open
4. Doe je ramen open
5. Kijk alleen door je foto camera naar buiten
Watch & learn!

(Om apen van je auto te verwijderen is ramen sproeien overigens een prima methode, maar het filmpje daarvan staat op een camera die de geest gegeven heeft)

12►

Even een kort bericht uit Kaapstad het is hier heet! Overdag heeft het kwik de 38c graden geraakt en op de Tafelberg was het niet onder de 30c graden. Er was de hele dag geen wolkje aan de lucht en het was een schitterende dag om de Tafelberg op te gaan. Ondanks de hitte hebben Marco en ik nog gelopen naar de uiterste punten van het vlakke gedeelte van de Tafelberg en genoten van het uitzicht alle kanten op. Aan het einde van de middag zijn we weer naar beneden gegaan en daar overviel de hitte ons (weer). In het Waterfront een groot horeca/winkel gebied met uitzicht op de Tafelberg en daar hebben we aan het water nog wat gegeten en gedronken.

Ook hebben we nog even naar Greenpoint stadion gekeken waar veel wedstrijden het WK gespeeld zullen worden. Het avondeten hebben we overgeslagen want daarvoor was het te warm, en nu is het nog steeds zweterig qua temperatuur, dus het gebruikelijk vroeg slapen zit er even niet in.

Het lijkt misschien dat we na Tsitsikama niets meer hebben beleefd. Want de laaste blog is al meer dan een week geleden. Het tegendeel is waar, maar de tijd gaat hard. ’s Morgens vroeg op, een vol programma en ’s avonds wil je daardoor ook wel weer op tijd je mandje in.

Maar de mannen zijn nu op pad en ik heb me dus maar opgeofferd om een blog te schrijven. (Misschien hoef ik nu dan vanavond niet te koken , Noot redactie: tsssk alsof ze daar iets over te klagen heeft)

Vorige week zijn we vooral bezig geweest bij Noach’s Ark met het ’schaduwdak’ boven de zandbak en een stuk van het speelveld. Omdat het vaak te warm is spelen de kinderen daar nauwelijks. Het frame kon gedeeltelijk aan een lokaal en het bestaande hek worden bevestigd, maar er moesten ook twee palen in de grond worden gezet. Dat gaat in hier alleen niet zoals in Nederland met een palenboor, maar er moest een kango aan te pas komen omdat na 10cm je op rots beland. Op het houten frame is schaduwdoek gespannen, wat wel wind, regen en wat licht doorlaat, maar de felle zon van je afhoudt. Een meter of zes achtere het speelveld staan ook nog twee lokalen van de bassisschool. Ook zij hadden nauwelijks schaduw, dus hebben we ook nog maar een uitbouw gemaakt naar de school. In totaal is het toch zo’n 130m2 geworden. Netjes opgespannen op een sterk frame, dat is wel nodig ook want de wind is erg sterk en als je het niet goed maakt is het zo weer gesloopt. Onder toezicht van de kinderen, die ons toch wel interessant vinden, is er dus heel wat gezaagd, getimmerd, geboord en geschroeft. Maar maandag was het dan toch zo ver het dak klaar en we hopen dat de kids er veel lol van zullen hebben!

Ik mocht vorige week twee ochtenden met Trudy Zevenbergen mee voor haar werk voor de ‘Mama en baby kliniek’ van Victory Church. In de kliniek worden moeders tijdens de zwangerschap gecontroleerd en voor de kinderen is er een consultatiebureau. Maar er zijn ook flink wat moeders die niet zelf komen en daarom zoekt Trudy hen thuis op. Op een aantal punten in de townships zijn er moeders die hun huis openstellen en mensen uit de buurt uitnodigen zodat daar de kinderen daar gewogen en gecontroleerd kunnen worden. Ook zijn er diverse ‘creches’ in de wijk waar we langs gingen. De kinderen worden gewogen, bekeken op wondjes, afwijkingen in de groeicurve, dit heeeft soms verband met de voeding. Kleintjes die alleen maar thee krijjgen, of echt papkindjes die te zwaar zijn en met een jaar soms nog niks anders eten dan pap. Een dikke baby mag hier dan wel een statussymbool zijn, maar toch lijkt er bij de moeders ook gewoon veel onwetendheid te zijn. Erg indrukwekkend om de huizen, gezinnen en creches zo van dichtbij te zien, hoe sommige mensen van niks toch nog iets weten te maken!

Dinsdag hebben we de kinderen vooral gewogen en sommige kinderen vitamines gegeven. Donderdag gingen we met iemand van de Pelrus-kliniek (een overheidsinstelling) de wijk in om te helpen bij de mazelencampagne. De zusters die de vactinaties moesten geven kwamen alleen pas op 12uur (ipv 9uur) dus wij konden alleen de vitaminen en de ontwormtabletten geven. Ik was was van de ontwormpilletjes. Sommige kinderren vonden de ’snoepjes’ wel interessant, maar van anderen kreeg ik ze, voorgesopt, weer terug

Marleen, een nederlandse vrijwilligster bij Noach’s Ark, zag vrijdag een hoop tumult op het schoolplein. Een groep kinderen stonden in een kring, met wat griezelende juffen erom heen. Een flinke (regen)worm, dacht Marleen, nou daar ben ik als stoere Hollandse niet bang voor hoor! Zij ‘t beest opgepakt en in de wc gegooit. Dit leverde haar toch wel een hoop bewonderende blikken op. Want iedereen vond de lintworm, die uit de neus van een schattig zwart jongetje was komen kruipen, toch wel heel vies…

Haha, mijn pilletjes hedden gewerkt!!

Nog veel meer rare beesten hebben we gezien bij Graaff Reinet en Addo Elephant park waar we afgelopen weekend zijn geweest. Donderdagmiddag vertrokken en een eind rijden naar Graaf Reinet, daar in een B&B beland. Een blokhut met een bed was toch wel aantrekkelijk, in plaats van de tent opzetten met regen op komst. Dit ‘woestijngebied’ was op dit moment erg groen en ook ’s avonds kregen we inderdaad weer een bui toen we bij de Spur zaten te eten. Dit is Marco z’n favoriete ’steak-keten’. De bediening was alleen niet zo erg scherp die avond. (3 fouten in de 4 bestellingen, en heel veel wachten) Uiteindelijk heeft Marco het telefoonnummer opgezocht, Sluys het ingetoetst en Levering gebeld. “Hallo wij zitten in het restaurant en zouden graag een toetje bestellen, dus zou er misschien iemand langs kunnen komen.”

De volgende ochtend ontbeten met een enorme chocolade(Bar-one)cake. Want ja, brood en beleg kopen is zo gedoe. Je blijft lachen hier met die jongens!

De valley of Destination was erg mistig, dus we zagen niets, gelukkig was het nog vroeg en konden we eerst het wildpark-gedeelte in om wat dieren te zien. Daarna terug naar de vallei want we hadden toch niet voor niets zo’n stuk gereden. De jongens hebben een stuk gewandeld/geklommen, en ik heb goed op de auto gepast (Noot redactie: In de auto geslapen). Ik vond ‘t na Tsitsikamma wel even mooi geweest.

De volgende ochtend samen met de fam. Schravesande en Marleen (die mij kwam versterken) de game-drive gedaan in Addo. (Lees om 6.00 in een open hobbel-truck op zoek naar beesten die zelf ook nog slapen) Maar eerllijk is eerlijk, het is waanzinnig gaaf, wanneer er een leeuw op een paar meter afstand van je ligt, al is het voor het hek waar zijn vrouuwtje achter lag.
’s Midddags met de Prado zelf ook nog het park in gereden en over heel de dag zoveel dieren gezien. Aardvarkens, kudu’s, bisons, antilopen, apen, leeuwen, zebra’s, elanden, linx, hartebeesten, kleine duiker, blauwe kraanvogel en nog andere rare vogels én olifanten, echt heel dicht bij de auto! Dan lijkt de Prado toch ineens niet meer zo groot. Echt wel heel gaaf om alles wat je uit de dierentuin of van plaatjes kent dan in het wild te zien.

Zondagmiddag ook nog even naar het Lion-park geweest, een uurtje van J-bay vandaan. Veel (slapende) leeuwen gezien. Jonge tijgertjes en leeuwtjes en eindelijk ook giraffen. Al is het wat minder natuurlijk, toch gewoon ook erg leuk.

Vanmiddag paardrijden met Marco en Sluys, de motormuizen die paarden eigenlijk maar suf vinden. We zullen zien vanmiddag.. Waarschijnlijk wordt het weer net zo hard lachen als we heel de vakantie al doen. Ja, je blijft hier wel scherp, want alles wat je zegt kan tegen je gebruikt worden..

Nou nog één leuk verhaal dan:

Zit ik maandag heel serieus dag 1 van de 40 doelgerichte dagen voor te lezen na het eten, hoor ik een hoop gegniffel. (ik nog terug lezen, zo grappig was dit toch niet) Bleek er een flink salamanderachtig beest over de muur te rennen…

Ik zeg, dat waren wel weer even genoeg beestjes!!

Groetjes Kitty

12►

Voordat ik begin over ons weekend in Tsitsikamma wil ik zeggen dat we vandaag blij verrast werden door: regen! In de Oostkaap is de laatste maanden nauwelijks regen meer gevallen en de gevolgen laten zich raden: elke dag grote berm branden. Daarnaast moet water zo zuinig mogelijk gebruikt worden en is het afwachten of er de volgende dag weer genoeg is. Er is nog lang niet genoeg gevallen, maar iedereen is opgelucht dat er in ieder geval een einde is gekomen aan de periode van onafgebroken droogte. Verder is onze auto afgelopen donderdag teruggebracht en tot nu toe blijft die prima werken.

Nadat vrijdag door ons nog wat werkzaamheden afgerond werden die we graag rond hadden voor het weekend, zijn we ’s middags vertrokken naar Tsitsikamma. ’s Middags zijn we naar de hangbrug(gen) over de Storms river mouth gelopen een schittende plek waar regenwoud en wilde zee elkaar ontmoeten. In 2008 konden we hier niet heen vanwege een brand die veel verwoest had, maar nu was alles in volle glorie hersteld en konden we van schitterende uitzichten genieten en een uitzichtspunt genieten.

Inmiddels begon het al aardig donker te worden en werd het tijd om de tenten op te zetten. Dit ging allemaal lekker vlot en na een klein uurtje was alles klaar voor de nacht. Inmiddels waren Marco z’n ouders en Rianne ook gearriveerd en zijn we heerlijk uit eten gegaan. De volgende ochtend hadden we in het restaurant ook weer een heerlijk (Engels) ontbijt. Daarna zijn we gaan lopen naar een waterval waarbij gezwommen kon worden. Het was een pittige wandeling met name door de enorme hitte van die dag (33c) het meertje waarin gezwommen was dan ook heel erg welkom. Op de terugweg zijn we op de enige splitsing echter de verkeerde kant opgegaan, waardoor we 200 meter boven onze auto uitkwamen, maar gelukkig kon Rianne ons oppikken, waardoor we gelukkig niet nog een paar km naar beneden hoefden te slingeren. Wel waren we allemaal redelijk uitgeput, maar na een stevige lunch konden we gelukkig weer de zee in duiken. Daarna zijn we nog wezen kijken bij het bungie jumpen, hier was het echter verschrikkelijk heet. Dat kwam met name door een heel erg harde en enorm warme wind.

Na het kijken bij het bungeejumpen (niemand van ons wilde zelf (opnieuw) een sprong wagen) zijn we naar Jeffreys teruggekeerd. Die avond hebben we nog heerlijk gebraaid en daarna is iedereen moe en verzadigd naar bed gegaan. De nacht van zaterdag op zondag was enorm broeierig en zondagochend stond er meteen een weer harde wind (wat een raar verschijnsel is in J-Bay, het waait hier ’s middags) en het was ook moeilijk te bepalen wat de dag ging brengen. Eerst zijn we naar Victory Church geweest, waar we een goede dienst hebben gehad en daarna ook weer veel bekenden gezien hebben. Tussen de middag was het weer nog steeds onduidelijk, maar in Jeffreys Bay was het in ieder geval drukkend warm, dus het was een goed idee weg te gaan. Toen zijn we naar Cape St. Francis gegaan, de punt van de baai waarin Jeffreys Bay ligt, de ene kant is rotsachtig en woeste kust en andere kant ligt een mooi zandstrand waar veel gesurfd wordt en waar je ook lekker kan zwemmen. Kortom of het nu stormachtig zou worden, of zou opknappen er is altijd wat te beleven. Uiteindelijk hebben we van de rotsachtige kant genoten en van de koele wind die daar stond, waarna we aan het zandstrand zijn gaan liggen waar het warmer was (maar wel een stuk kouder dan in J-Bay).

Kortom het gaat goed hier en we vervelen ons zeker niet!

12►

(De foto’s staan onderaan dit bericht, foto’s goed in het bericht zelf verwerken kost namelijk erg veel tijd. Voor de mensen die via Hyves meelezen, via Levering.eu zijn de foto’s makkelijker te bekijken.)

Zaterdagnacht werd uiteindelijk om 01:00 ’s nachts onze vervangende Polo aangeleverd. Aangezien zaterdag een lange reisdag zou worden zijn we er toch maar (relatief) op tijd uit bed gegaan, rond 8:30 zaten we aan het onbijt (zie foto) in de bed en breakfast. Na flink wat stouwen bleken de ’s nachts gemonteerde roofracks niet nodig, maar het was wel wat krapper op de achterbank dan bij de Prado. ’s Middags hebben we een flinke stop gemaakt in Oudtshoorn waar we naar een struisvogel boerderij geweest zijn. Leonard & Kitty hebben nog struisvogel gereden en deden dat zeker niet onverdienstelijk. Vanuit Oudtshoorn heb ik stuur van de Polo stevig vastgepakt om de laatste 335km naar J-Bay te overbruggen.  Zowel voor als na Oudtshoorn hebben we van de schitterende landschappen kunnen genieten, veel gereden over rustige wegen tussen hoge bergen aan weerszijde en af toe een niet al te hoge pas.

We waren uitgenodigd bij Johan & Astrid voor een braai ’s avonds en dit bleek goed te halen. Volgens mijn reisgenoten ging het elke kilometer dat we dichter bij J-Bay kwamen ietsje harder en werd de grijns op mijn gezicht steeds groter. Zonder noemenswaardig snelheidsovertredingen of problemen stonden we precies om 19:00 bij Johan & Astrid voor de deur, waar het vuur van de braai al ontstoken was. Gelijk zagen we veel bekenden terug en was er een nieuw gezicht, Marleen, die nu (samen met Annemieke) in ons oude huis woont en onze oude auto rijdt. Na de warmte van de Karoo hadden we het alleen een beetje koud, maar de thermometer gaf 23c graden aan en onze truien hebben we dus toch maar uit gedaan. Zo zie je maar hoe snel je soms went!

Zondag zijn we naar de kerk geweest en zonder dat af te spreken bleken we recht achter Corjan de Jonge te zitten, een Beijerlander die voor Athletes in Action in Zuid-Afrika werkt en gestationeerd is in Pretoria (1500km verderop). De wereld is soms klein! Gelijk weer heel veel bekende gezichten gezien en begroet en het was geweldig leuk om iedereen weer te zien. Lang niet iedereen hebben we kunnen spreken, maar gelukkig is er nog een zondag! Na de dienst een bakje koffiemet Corjan & Karsten (zijn collega) gedaan en uiteindelijk als laatsten het hek van het parkterrein van de kerk achter ons dicht gedaan.

Maandag zijn we voorzichtig aan met wat kleine klusjes begonnen op het project bij Noah’s Arc (crèche 1-5 en zieke kinderen). Marco, Kitty en Sluys hebben daar het e.e.a. geverfd en andere kleine klussen opgepakt. Ik heb voor weer veel oud collega’s gezien en gesproken en heb vooral veel bij de dokter zitten wachten en radioloog, omdat één van de medewerkers in het weekend z’n enkel lelijk had verzwikt. Uiteindelijk bleek er gelukkig (zoals eerder al vermoed werd) toch niets gebroken, maar een groot deel van de dag was voorbij. ’s Middags heb ik Marco en Sluys nog de bouwmarkten van J-Bay laten zien en dan is de dag zo voorbij.

Dinsdag werden we ’s ochtends rondgeleid door Johan. Veel bekende dingen gezien, maar ook weer veel veranderingen waardoor het project toch duidelijk weer een stap verder is gekomen. Het meest indrukwekkende was voor iedereen het ritje op de vuilnisbelt van Humansdorp, waar Victory4All via biogas stroom hoopt te gaan opwekken en te verkopen aan aangrenzende fabriek. Echter de mensen die tussen vuilnis nog een kostje bij elkaar zoeken en de kinderen die er rondlopen, zijn echter de dingen die indruk blijven maken. Zulke beelden wennen nooit. In de middag zijn Marco & Sluys begonnen hun project het creëeren van een schaduwplek bij Noah’s Arc zodat de kinderen in de volle zon veilig de zandbak in kunnen. Verder heeft Kitty nog wat schilderwerk gedaan en heb ik zelf even geïnventariseerd wat er aan apparatuur in de containers stond en wat ik daarvan denk te gaan gebruiken.

Vandaag was eigenlijk pas de eerste volledige werkdag, iedereen begint z’n draai langzaam te vinden en iedereen gaat verder met de dingen die begonnen zijn. Zelf ben ik vandaag voor het eerst wat langer op het worship center geweest, waar de basisschool van Victory4All zit. Daar heb ik me bezig gehouden met het vervangen van een computer het nakijken van laptops en het zien oude bekenden die ik nog niet gezien had. Tussendoor haal je dan nog eens ergens een WC-bril op en belt het verhuur bedrijf van de auto en zo is er weer dag omgevlogen.

O ja over de auto, die zou vanavond komen gerepareerd en al komen, maar 200km van Kaapstad werd de Prado niet vertrouwd. De auto staat nu bij een 4×4 garage en die denken het euvel wel gevonden te hebben, morgen wordt er een poging gedaan de auto definitief te repareren. Het is best fijn dat we nu 500km bij de auto vandaan zitten, hij wordt vanzelf goed getest voordat hij bij ons voor de deur weer afgeleverd wordt. Ag ons sal sien, alles sal reg kom!

12►